|
|
|
چهارشنبه ٢٥ اسفند ۱۳۸٩
عید است!
نزدیک عید است.دستها در تمیزی درگیر شیشه و آینه و میز. و فرشها میهمان آفتاب و باد و آب. تنگ ها از پستو در آمده اند و ماهی ها منتطرند تا تور شوند.سبزه ها جوانه زده اند و ترمه با همه ی بته جقه هایش نشسته روی طاقچه. زن به سرعت خانه را می شورد و می روبد.خرید عید می کند و با خودش تکرار می کند چند روز مانده تا... عید است.نزدیک عید است. شیرینی و آجیل و شکلات از دست بچه ها پریده اند بالای کابینت ها. و قرآن با دستمالی تمییر شده و بوسه ای به خود دیده و دارد برکت تقس می کند به پولهای لابه لای ورقهایش. پیرها خوشحال و سرمست؛ میانسالها درگیر کار و بار و بچه ها در حال تهیه ی لیست چه کسی چقدر عیدی میدهدشان! عید است..نزدیک عید است... . دلها شاد و لبها خندان. اما حیف, من خانه ای ندارم برای تکاندن. همه ی خانه ام دو پتوست و همه ی پنجره ام یک سوراخ.میهمانانم سه دیوار و یک در. و من از خطهای روی دیوار فهمیدم که بیرون از این زندان عید است...نزدیک عید است... چهارشنبه ٢٧ بهمن ۱۳۸٩
نانوا
حالا که قلم روان است؛ حالا که دست و وقت و کاغذی هست... حالا که چای و پتو و آتش داغند... نانی به تنور عشق نمی چسبد آقا! روزگاری ست که نانوا مرده ست!!! چهارشنبه ٢٧ بهمن ۱۳۸٩
همه آزاد!
من به ذهنم مدیونم. من نویسنده ای بزرگ؛ استادی پرکار و حراف در ذهن دارم که همه را بیست سال است در انفرادی؛ با الفاظی حقیر, شکنجه می کنم... من حالا که معنای زندان؛ انفرادی و شکنجه را تا حدودی می دانم... می خواهم آزادشان کنم بروند بیرون... دوری بزنند... دلی از عزا در بیاورند.... |
   
.عادت کرده ایم واقعیت را در حجاب ببینیم، بخوانیم و بنویسیم |